Pies i człowiek znają się od kilkudziesięciu tysięcy lat. Pies czyta ludzkie emocje znacznie lepiej niż małpy człekokształtne, które są blisko spokrewnione z człowiekiem.
Nie oznacza to jednak że psy mają zapisaną w genach znajomość zasad interakcji społecznych z ludźmi. U wszystkich gatunków, umiejętności społeczne nie są cechami genetycznymi ale nabytymi, na drodze doświadczeń.
To, czy dany pies rozumie zasady społecznej interakcji z człowiekiem, zależy więc bezpośrednio od jego indywidualnych doświadczeń. Każdy pies musi więc zbudować własną bazę doświadczeń.
Akceptacja i internalizacja zasad obowiązujących w danej grupie społecznej dokonuje się wyłącznie podczas regularnych interakcji z jej członkami. Współpraca z człowiekiem, życie z nim i budowanie więzi wymagają codziennych doświadczeń, dzięki którym pies wypracowuje własny repertuar zachowań, działający dla niego i na jego warunkach.
Dlatego odpowiedzialność za naukę spoczywa na opiekunie: to on uczy zasad wzajemnej interakcji zarówno swojego psa, jak i wszystkich ludzi, z którymi pies ma styczność. Tak samo to rodzice uczą dzieci, jak funkcjonować w społeczeństwie.
Nauka zachowań społecznych jest pełna niuansów. Wymaga elastyczności, empatii, wyczucia drugiej strony i dopasowania się. To niełatwe dla ludzi, a cóż dopiero dla psów. Grupa powstała, by ten proces ułatwić. W przeciwieństwie do jednostki, grupa społeczna ma ogromną siłę wpływu i wsparcia wobec każdego swojego członka, co przekłada się na większą pewność działania.
